Van sokaklarında, basketbol sahasında ya da hayatın her köşesinde bir kadın var ki hikâyesi, cesaretin ve azmin simgesi. Hanımzer Melet… 29 yaşında, Van’ın ilk kadın engelli basketbolcusu.
Hanımzer Melet, 19 yaşında geçirdiği bir kaza ile hayatı tamamen değişen ancak yılmayarak Van’ın tek engelli kadın basketbolcusu olan bir isim. Kazanın ardından belden aşağısı felçli kalan, üstüne babasını kaybederek psikolojik çöküntü yaşayan Melet, pes etmeyerek engeliyle barıştı ve basketbol sahasında özgürlüğünü buldu. A Milli Kadın Tekerlekli Sandalye Basketbol Takımı’na seçilen Melet ile korkularını nasıl yendiğini, sahada hissettiği özgürlüğü ve diğer engelli bireylere vermek istediği mesajı konuştuk.
Sporla tanışmanız nasıl başladı?
“29 yaşındayım ve Vanlıyım. Şu anda Van’da tek kadın basketbolcuyum. Sporla çocuk yaşta tanışmadım, engelim sonradan oldu. 19-20 yaşlarımda geçirdiğim yüksekten düşme sonucu omurilik yaralanması yaşadım ve belden aşağısı felçli kaldı. Yaklaşık iki yıl yatalak olarak tedavi gördüm ve ciddi psikolojik çöküntü yaşadım; kimseyle konuşmuyordum, içime kapanmıştım. O zamanlar engelliliğin ne olduğunu bile tam olarak bilmiyordum.”
Babanızı kaybetmeniz süreci nasıl etkiledi?
“Kazadan altı ay sonra babamı kaybettim. Babam kanser hastasıydı ve vefatı beni daha da derin bir üzüntüye itti. Toparlanabilmem 23 yaşıma kadar sürdü. Dört yıl sonra tedavi için Ankara’ya gittim ve GATA’da fizik tedavi gördüğüm sırada spor salonunda engelli arkadaşlarımın basketbol oynadığını gördüm. İki bacağımın çalışmamasına rağmen onların hareketlerini anlamaya çalışıyordum. O an merak ve hayranlık duydum.”
Peki basketbola başlamanız nasıl gerçekleşti?
“GATA’daki hocam beni izledi ve katılabileceğimi söyledi. Van Bedensel Engelliler Derneği Başkanı Hanefi Baykara’nın numarasını aldıktan sonra iletişime geçtim ve desteklerini hissettim. İlk başta 12 erkek sporcu arasında tek kadın olduğum için çekingenlik yaşadım, bir yıl boyunca yanlarına gitmedim. Erkekler arasında kendimi nasıl ifade edeceğimi bilmiyordum, spor ortamına girmenin korkusunu hissettim. Ancak Hanefi Bey’in teşvikiyle tekrar başladım ve bu kez özgüvenle sürece dahil oldum. Artık engelliliğimi kabullenmiş ve sporla aktif ilgilenebileceğimi fark etmiştim.”
Basketbol sizin için ne ifade ediyor?
“Maç ve antrenman sırasında kendimi özgür hissediyorum. Sahanın içinde hiçbir engel yokmuş gibi rahatça oynayabiliyorum. Orada stres ve sıkıntılarımı unutuyorum; sadece oyuna odaklanıyorum. Spor, engelli arkadaşlarıma da tavsiye edebileceğim bir alan. İlk başta çekingenlik yaşasamda içine girince ‘Keşke daha önce başlasaydım’ diyorsun. Spor, insanın hem özgüvenini hem de cesaretini artırıyor.”
Milli takıma nasıl seçildiniz?
“Eğitimimi tamamladıktan sonra 65-70 kadın sporcu arasından milli takıma çağrıldım. Elemelerden geçerek 12 kişilik kadroya girdim. Tek başıma gittim ve bu çok güzel bir deneyimdi. Milli takımla Hollanda’ya gittik, hazırlık maçları yaptık. Yurt dışında bayrağımı göğsümde taşımak ve İstiklal Marşı’nı dinlemek inanılmaz bir duygu. 12 ülkeden oyuncularla yarışıyorsunuz; zorluklar büyük ama sonunda başarıya ulaşıyorsunuz.”
Takım deneyiminiz nasıldı?
“İlk takımım Van Engelliler Kadın Basketbol Takımı’ydı ve hep burada oynadım. Beşiktaş ve Diyarbakır takımları da beni transfer etmek istedi ama ameliyat nedeniyle sadece kendi takımımda oynayabildim. Milli takım süreci zorluydu; elemeler ve kamplara çağrılmalar sık sık oldu. 12 kişilik kadroya girmek benim için gurur verici bir başarıydı ve motivasyonumu artırdı.”
Hayatınızdaki zorluklara rağmen pes etmemek size ne kattı?
“Hayatımda yaşadığım zorluklar, insanların bakış açıları ve bilinçsiz tepkilere rağmen pes etmedim. Annem önceden beni tek başıma markete göndermezdi; şimdi bana güveniyor, bu bana güç veriyor. İnsanlar bazen farkında olmadan engel olabiliyor, rampalar veya park edilmiş araçlar yüzünden bile. Ama asıl engel insanın kendi içindeki korku ve çekingenliği. Biz buna takılmayıp çaba gösterirsek her şeyin üstesinden gelebiliriz.”
Diğer engelli bireylere ne tavsiye edersiniz?
“İçinize kapanmayın, sürekli araştırın ve hangi spor dalında iyi hissediyorsanız ona yönelin. Sadece basketbol değil, voleybol, badminton, yüzme, halter gibi birçok branş var. Kendinizi eve kapatıp ‘Ben engelliyim, yapamam’ demeyin. Ben bunu başarabildiysem, diğer arkadaşlarım da başarabilir. Tek istediğim, diğer insanların önümüze duvar değil, yol koyması; bize abla-abi gibi destek olmaları. Yol gösteren insanlar sayesinde her engeli aşabilirsiniz.“
Sosyal medya hesaplarımız:
İnstagram sosyal medya hesabı için tıklayın
Linkedln sosyal medya hesabı için tıklayın
X sosyal medya hesabı için tıklayın
Facebook sosyal medya hesabı için tıklayın
Kaynak: 9. Köy
